Friday , March 5 2021
Lajmi i fundit

Valltarja në gurë: POEZI NGA MIRASH MARTINOVIQ

PSE MË KE LINDUR

Pse më ke lindur

Më ka vrarë bukuria

Më kanë xhelozuar

Yjet Kë ato xhelojnë

Vdes para kohës

Kismeti më sodit

Mua Kur e shohin se jam e bukur

Pse dikund nuk më hedhë

Mendon sëpaku për njl çast

Do të vret bukuria

Diellin e çuditur

A e ka parë

E kë Dielli

E xhelozon Diellin nuk e pret

NUMËROJ

I numëroj yjet

Në qiell

Diellin gjithësaherë

E pres

Ndonjëherë dëgjoj

Drenin

Sesi e grishë drenushen

Do të doja që kodren

Ta tund

Por guri

Përmes luleve

Të vrapoj

Deshi

Por guri

NUK MUNDEM

Desha që lulen

Ta mbledh

Që me lule

Të stolisem

Që me vesë

Të lahem

Grurin ta korrë

Ta lidhë në duaj

Kokrra të mbledhi

Mbjelli

Në hullinë e re

Të përzgjedhë

Dhëndrrin

Nuse të jem

Do të doja

Por si

Guri

Nuk më lejon

KAM ËNDËRRUAR

Kam ëndërruar

Bjeshkën e madhe

Në bjeshkë

Nga thellësia

Burimi vlon

Në burim dreni

E shuam etjen

Dhe dielli

Etshëm

Kurrsesi

Ta shuaj etjen

Mengjesi përgjumet

Përshtatet

Dhe mengjesi ngopet

Bjeshka ndriçohet

Vrapoj fushes

Se gjërë

Vrapoj bjeshkës

E etshme jam

MOLLA E ARTË

Kam ëndërruar

Mollen e artë

Bjeshkës kalërojnë

Krushqit

Papritmas vriten

Lindin varre

Në bjeshkë

Në mes

Molla e artë

Në mollë

Unaza

Në unazë qielli

Flet

KËNDOJNË

Këndojnë krushqit e vdekur

Këndojnë këngë të pikëlluara

Cila bjeshkë, cila bjeshkë

Bisedë nuk ka

Oh, kjo bjeshkë

Shkëmbore

Bisedë nuk ka

Vajtoj numëroj

Krushqit

Nuk është dhëndrri im

Nuk ka varr të tij

Sodis në qiell

I dashuri im

Është yll

Komento

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Scroll To Top