Ulqini është një qytet me trashëgimi të pasur kulturore, bukuri natyrore dhe ofertë të jashtëzakonshme gastronomike. E gjithë kjo zonë përfaqëson një destinacion ideal për të gjithë dashamirësit e vërtetë të udhëtimit në kërkim të përvojave unike në mjedisin autokton.
Megjithatë, mund të siguroni jetesën nga turizmi për dy deri në tre muaj, dhe nga bujqësia për të gjithë vitin. Sezoni duhet të shfrytëzohet për të shitur gjithashtu fruta agrume, kryesisht vaj, i cili prodhohet këtu. Nuk ka një kompleks të tillë prej 86 mijë pemësh të vjetra ullini askund në Adriatik. Kjo është arsyeja pse oleoturizmi duhet të jetë një vend i ri i ofertës turistike të Ulqinit.
Përndryshe, ka mundësi të mëdha për zhvillimin e bujqësisë në Ulqin, veçanërisht nëse shteti siguron fonde shtesë.
Çmimet e ushqimeve janë vazhdimisht në rritje dhe kjo është arsyeja kryesore pse gjithnjë e më shumë banorë të kësaj komune po kthehen në bujqësi. Pse jo: një analizë e bërë më shumë se 40 vjet më parë nga ekspertë të Organizatës Botërore të Bujqësisë (FAO), me seli në Romë, tregoi se fusha pjellore e Ulqinit me brendësinë e saj mund të prodhojë ushqim ekologjikisht të shëndetshëm që mund të plotësojë nevojat e rreth 350 mijë njerëzve, ose më shumë se gjysmës së popullsisë së Malit të Zi! Mbi 60 përqind e tokës së punueshme në bregdetin e Malit të Zi është në Ulqin.
Një nga ekspertët më të mirë për çështjet agrare në këtë komunë, Xhelal Hoxhiq, thotë se të rinjtë duhet të shkojnë në studime të specializuara për kulturat mesdhetare në Itali.
Shumë mund të mësohej nga ai vend, jo vetëm në aspektin e teknikave të prodhimit, por edhe në aksesin në treg. Përvoja e Italisë tregon se kooperativat janë baza për mbijetesën e kësaj dege ekonomike jashtëzakonisht të ndjeshme, e cila është nën presion shtesë nga konkurrenca, kostot e larta të punës dhe diktatet e zinxhirëve të mëdhenj të shitjes me pakicë.
Ai pohon se vetëm ato vende që kanë energji dhe ushqim të mjaftueshëm në botën e sotme janë vërtet të pavarura.
Sa shumë e vlerësojnë evropianët vojin e ullinit cilësor e tregon më së miri mesatarja e konsumit për frymë. Çdo grek konsumon rreth 20 litra voj në vit, italianët dhe spanjollët nga 11 litra secili, dhe portugezët 7.5. Konsumi ynë është më pak se një litër, sipas të dhënave që mund të gjenden në faqen e internetit të Ministrisë së Bujqësisë dhe Zhvillimit Rural. Një pjesë e këtij konsumi është nga vojrat e importuara, sepse ne as nuk i mbulojmë nevojat tona me prodhimin tonë.
Ndoshta situata do të ishte ndryshe nëse do ta lidhnim turizmin me traditën mijëvjeçare të kultivimit të ullinjve, do të përpiqeshim të zhvillonim disa praktika inovative turistike bazuar në traditën e vojit të ullinit dhe prodhimin vendas të ullinjve. Rreth 95 përqind e pemëve të ullinit në Mal të Zi i përkasin fermave bujqësore, kështu që turizmi i ullinit mund dhe duhet të jetë një rrotëz i rëndësishëm në zhvillimin e turizmit të qëndrueshëm në këtë vend.
Ky tekst është krijuar si pjesë e projektit Turizmi i Ullirit – një vend i ri në ofertën turistike, promovimin dhe zhvillimin e qëndrueshëm të Ulqinit, financuar nga Ministria e Kulturës dhe Medias, nga Fondi për Nxitja e Pluralizmit dhe Diversitetit Mediatik. Përmbajtja e këtij teksti është përgjegjësi e vetme e OJQ-së “Ul info” dhe nuk pasqyron domosdoshmërisht pikëpamjet e Ministrisë.
